ஆதாரமின்றி உருவாகும் போர் மிரட்டல்: 'வெளிநாட்டுக் கை' என்று சொன்னாலே போதுமா?

லண்டன் அருகே ஒரு விமானத் தளத்தின் அருகே மூன்று வேன்கள் நின்றன. உள்ளே பெட்ரோல் இருந்தது; வெடிபொருள் இல்லை. ஆறு பேர் கைது செய்யப்பட்டு ஜாமீனில் விடுவிக்கப்பட்டனர். விசாரணை தொடர்கிறது — இதுதான் இன்று வரை உறுதியான உண்மை.

ஆனால் உண்மைக்குக் காத்திருக்க தலைவர்களுக்கு நேரமில்லை. பிரிட்டன் பிரதமர் "இரான் பங்கு வகித்ததற்கான வலுவான அறிகுறிகள்" என்று அறிவித்துவிட்டார். அமெரிக்க அதிபர் "பெரும் சேதத் திட்டம்" என்றார். வெளியுறவு அமைச்சர் "வெளிநாட்டு நடிகரின் கைகள்" என்றார். இஸ்ரேல் பிரதமர் தாங்கள் முன்கூட்டியே எச்சரித்ததாகக் கூறினார். விசாரணை முடியவில்லை; ஆனால் தீர்ப்பு வந்துவிட்டது.

இது புதிய விளையாட்டு அல்ல. ஈராக்கில் "அழிவு ஆயுதங்கள்" இருப்பதாகக் கூறி ஒரு நாடே அழிக்கப்பட்டது; பின்னர் அந்த ஆயுதங்கள் இல்லை என்று தெரிந்தது. இன்று "வலுவான அறிகுறிகள்" என்ற சொற்றொடர் அதே பழைய தந்திரத்தின் புதிய உடை. ஆதாரம் தேவையில்லை; அறிகுறி போதும்; அச்சம் போதும்; போர் விமானங்கள் ஏற்கனவே அந்தத் தளத்திலிருந்து பறந்து கொண்டிருக்கின்றன.

கவனிக்க வேண்டிய இரட்டை நிலை: அதே வாரத்தில் காங்கோவில் 4,000 பேர் எபோலாவால் இறந்திருக்கிறார்கள்; ராணுவமே சிகிச்சை மையத்தை எரித்திருக்கிறது. அதற்கு "வலுவான அறிகுறிகள்" பற்றிய அவசரக் கூட்டங்கள் இல்லை. ஏனெனில் அங்கு எண்ணெய் இல்லை; போர் லாபம் இல்லை; ஏழைகளின் உயிருக்கு பங்குச் சந்தையில் விலை இல்லை.

பெரியார் சொன்ன பகுத்தறிவு இங்கே தேவை: குற்றம் சாட்டுபவர் ஆதாரம் காட்ட வேண்டும்; அதிகாரத்தில் இருப்பவர் சொன்னாலே உண்மை என்று நம்பும் பழக்கம், ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தையே அரிக்கும். வேன்களில் இருந்த பெட்ரோல், போர்ப் பிரச்சாரத்துக்கான எரிபொருளாக மாற்றப்படுவதைக் கேள்வி கேட்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமை. ஏனெனில் இந்த "அறிகுறி அரசியலின்" விலையைச் செலுத்துவது அதிபர்களோ பிரதமர்களோ அல்ல — எல்லைகளில் சாகும் ஏழை இளைஞர்களும், விலைவாசியில் நசுங்கும் சாமானியர்களும்தான்.