வெளிப்படைத்தன்மைக்கு அஞ்சும் அரசு: தகவல் உரிமையை மறைக்க முயன்றது ஏன்?

ஒரு ஜனநாயக அரசு தன் குடிமக்களிடமிருந்து எதை மறைக்க விரும்புகிறது, ஏன் மறைக்க விரும்புகிறது என்பதே அந்த அரசின் உண்மையான முகத்தைக் காட்டும். தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து பொது (சட்டம் ஒழுங்கு) துறையை விலக்கி த.வெ.க. அரசு பிறப்பித்த அரசாணை — பின்னர் எதிர்ப்பால் திரும்பப் பெறப்பட்டது — இந்தக் கேள்வியை மீண்டும் முன்வைத்துள்ளது. கவனிக்க வேண்டியது இதுதான்: உத்தரவு திரும்பப் பெறப்பட்டது அரசின் பெருந்தன்மை அல்ல; அந்த உத்தரவு நியாயப்படுத்த முடியாதது என்பதற்கான ஒப்புதல். காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடு விசாரணை அறிக்கைகள், காவல் நிலைய மரணங்கள், சித்திரவதை குற்றச்சாட்டுகள் — இவை யாருடைய ரகசியங்கள்? அரசின் அல்ல; மக்களின் உரிமை சார்ந்த ஆவணங்கள். இவற்றை "உளவு அமைப்பு" என்ற போர்வையில் மறைக்க முயன்றது, அதிகாரத்தின் மீதான அச்சத்தின் வெளிப்பாடே தவிர, பாதுகாப்பின் தேவை அல்ல. பெரியார் சொன்னார்: அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கும் உரிமையே ஜனநாயகம். அண்ணா சொன்னார்: மக்களிடம் உண்மையை மறைக்கும் அரசு, மக்களுக்கான அரசாக இருக்க முடியாது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் இந்தத் தத்துவத்தின் சட்ட வடிவம். அதைச் சுருக்க முயல்வது, திராவிட இயக்கத்தின் வெளிப்படைத்தன்மை மரபுக்கே எதிரானது. இது தனித்த சம்பவமல்ல. மாணவர் போராட்ட உத்தரவு திரும்பப் பெறல், முதல்வர் அலுவலக நியமன ரத்து — உத்தரவு போட்டு, எதிர்ப்பு வந்ததும் வாபஸ் வாங்கும் "பரிசோதனை ஆட்சி" நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆட்சி என்பது அறிவிப்புகளின் தொகுப்பு அல்ல; முடிவுகளின் பொறுப்பு. நான்கு மாதங்களில் இத்தனை திரும்பப் பெறுதல்கள் என்றால், அடுத்த நான்கு ஆண்டுகள் எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்வி நியாயமானது. வெளிப்படைத்தன்மைக்கு அஞ்சும் அரசு, மக்களை அஞ்சும் அரசு. மக்களை அஞ்சும் அரசு, மக்களுக்கான அரசு அல்ல. தகவல் உரிமை மக்களின் கைகளில் இருக்கும் வரைதான் ஜனநாயகம் உயிருடன் இருக்கும் — அதைப் பறிக்க முயலும் எந்தக் கையையும் மக்கள் தடுத்தே தீருவார்கள். இம்முறை தடுத்தார்கள்; இனியும் தடுப்பார்கள்.