போர்களின் விலையைச் செலுத்துவது யார்? — எரிபொருள் நெருக்கடியின் கசப்பான பாடம்

போர் நடத்துபவர்கள் யார், அதன் விலையைச் செலுத்துபவர்கள் யார்? இந்த எளிய கேள்விக்கு விடை தெரிந்தால், உலக அரசியலின் பெரும் பகுதி புரிந்துவிடும். ஜி-7 நாடுகள் 100 மில்லியன் பீப்பாய் அவசர எண்ணெய் இருப்பை வெளியிடுவதாக அறிவித்துள்ளன — ஆனால் இது நிவாரணமா, அரசியல் நாடகமா என்பதே கேள்வி.

உண்மைகள் கசப்பானவை. அமெரிக்காவில் டீசல் காலன் $6.53 — சாதனை. ஐரோப்பாவில் லிட்டருக்கு 2.24 யூரோ — சாதனை. இந்த விலை ஏற்றத்துக்குக் காரணம் ஈரான் மீதான அமெரிக்க–இஸ்ரேல் போரும் ரஷ்ய–உக்ரைன் போரும். போரைத் தொடங்கியவர்கள் வெள்ளை மாளிகையிலும் ஐரோப்பியத் தலைநகரங்களிலும் அமர்ந்திருக்க, அதன் விலையைச் செலுத்துவது லாரி ஓட்டுநர்களும், விவசாயிகளும், மீனவர்களும், ஆட்டோ ஓட்டுநர்களும்தான்.

டிரம்பின் நடத்தை இதன் அரசியலை அம்பலப்படுத்துகிறது. விலை ஏறியதும் அமெரிக்க டீசல் ஏற்றுமதிக்குத் தடை என மிரட்டினார்; ஐரோப்பா அஞ்சி இருப்பை வெளியிட ஒப்புக்கொண்டதும் "தடை ஒருபோதும் மேசையில் இல்லை" என மாற்றிப் பேசுகிறார். நவம்பர் 3 இடைக்காலத் தேர்தலுக்கு முன் விலைவாசியைக் கட்டுப்படுத்தும் அவசரமே இந்த 100 மில்லியன் பீப்பாய் அறிவிப்பின் உந்துசக்தி — சாமானியரின் துயர் அல்ல.

இந்தியாவிலும் இதே கதை. நயாரா எனர்ஜி பெட்ரோலுக்கு லிட்டருக்கு ₹5, டீசலுக்கு ₹3 உயர்த்தியது; சரக்கு வண்டி ஓட்டுநரின் டீசல் செலவு ஏற, அது காய்கறி விலையில், பேருந்துக் கட்டணத்தில், மீனவரின் டீசல் செலவில் பிரதிபலிக்கிறது. போரின் லாபம் ஆயுத நிறுவனங்களுக்கும் எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கும்; நட்டம் மட்டும் சாமானியனுக்கு.

பெரியார் சொன்னார்: மக்கள் நலனுக்கு முரணான எந்த அதிகாரமும் நியாயமற்றது. போர்களுக்குச் செலவிடும் ஒவ்வொரு டாலரும் பொதுக் கல்விக்கும், பொது சுகாதாரத்துக்கும், பொதுப் போக்குவரத்துக்கும் செல்ல வேண்டிய பணம். 100 மில்லியன் பீப்பாய் இருப்பு வெளியீடு நான்கு மாத மயக்க மருந்து; நோய் போர்தான். போர்களை நிறுத்தாமல் எரிபொருள் விலையைக் குறைக்க முடியாது — இதுதான் கசப்பான, ஆனால் உண்மையான பாடம்.