கருத்து
கொல்லத் தெரியாத அரசு: மரண தண்டனை எனும் அரச பயங்கரவாதம்
இருமுறை விஷ ஊசி செலுத்தியும் கிறிஸ்டா பைக் உயிர் பிழைத்திருக்கிறார் — இரண்டு மணி நேரம் அவரது உடலைக் குத்திக் கிழித்த அரசு இயந்திரம். இது தனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல; மரண தண்டனை என்ற அமைப்பே காட்டுமிராண்டித்தனமானது என்பதற்கு மீண்டும் ஒரு சாட்சி.

மரண தண்டனை நிறைவேற்றும் அறையில் என்ன நடந்தது என்பதை ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லலாம்: அரசு ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல முயன்று தோற்றது; அதற்குப் பதிலாக இரண்டு மணி நேரம் அவரைச் சித்திரவதை செய்தது.
டென்னசியில் கிறிஸ்டா பைக்கிற்கு நடந்தது "நடைமுறைத் தவறு" அல்ல. நரம்பைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் பலமுறை ஊசியால் குத்தி, நரம்புகளை வெடிக்க வைத்து, விஷ மருந்தை உடலில் சிதறடித்து, தோல்வியுற்ற பிறகும் மீண்டும் ஒரு முறை விஷம் செலுத்தியது — இதுதான் மரண தண்டனையின் உண்மை முகம். திரைக்குப் பின்னால் "என் கை வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது" என்று அவர் கதறியபோது, அங்கே நீதி நிறைவேறவில்லை; அரசு வன்முறை அரங்கேறியது.
மரண தண்டனையை ஆதரிப்பவர்கள் இதை "நீதி" என்கிறார்கள். ஆனால் எந்த நீதி இரண்டு மணி நேரச் சித்திரவதையைக் கோருகிறது? குற்றம் செய்தவருக்குத் தண்டனை வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் தண்டனை என்ற பெயரில் அரசே கொலைகாரனாக மாறும்போது, அது நீதி அல்ல — பழிவாங்கல். அதுவும் தோல்வியுற்ற பழிவாங்கல்.
இது தனித்த சம்பவமும் அல்ல. இந்த ஆண்டில் டென்னசியில் தோல்வியுற்ற இரண்டாவது மரண தண்டனை இது. அமெரிக்க வரலாறு முழுவதும் தவறான மருந்து அளவு, தவறிய நரம்பு, மணிக்கணக்கான துடிப்பு என்று மரண தண்டனைகள் தோல்வியடைந்த கதைகள் நிறைந்துள்ளன. "மனிதாபிமான முறையில்" கொல்வது என்ற கருத்தே ஒரு பொய் — கொலை எப்போதும் கொடூரமானதுதான்; அரசு செய்தாலும் சரி.
இன்னும் ஆழமான உண்மை ஒன்று உண்டு: மரண தண்டனை எப்போதும் ஏழைகளுக்கும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும், நிறவெறிக்கு இலக்கானவர்களுக்கும் எதிராகவே பாய்கிறது. பணக்காரர்களுக்கு விலை உயர்ந்த வழக்கறிஞர்கள்; ஏழைகளுக்கு மரண அறை. இது நீதியின் சமத்துவம் அல்ல; அதிகாரத்தின் அநீதி.
தந்தை பெரியார் சொன்னார்: தண்டனை திருத்துவதற்காக இருக்க வேண்டும், பழிவாங்குவதற்காக அல்ல. மரண தண்டனை திருத்த வாய்ப்பே இல்லாத, மீள முடியாத தண்டனை. தவறான தீர்ப்பு என்று பின்னர் தெரிந்தாலும் உயிரைத் திருப்பித் தர முடியாது.
கிறிஸ்டா பைக் இன்று வென்டிலேட்டரில் உயிருக்குப் போராடுகிறார் — அரசு அவரைக் கொல்ல முயன்று, கொல்லாமல், சிதைத்துவிட்டது. இந்தக் காட்சியைப் பார்த்தும் மரண தண்டனையை "நாகரிகமான" தண்டனை என்று சொல்பவர்கள், தங்கள் நாகரிகத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் — இது மனித உரிமைப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, மனித கண்ணியத்தின் பிரச்சினை.
ஆதாரங்கள்
இந்தச் செய்தியைப் பகிருங்கள்
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்
சஸ்பெண்ட் என்பது கவசமா? லஞ்ச அதிகாரிகளைக் காப்பாற்றும் 'தாமத அரசியல்'
ஊழல் வழக்கில் சிக்கிய அதிகாரிகள் ஆண்டுக்கணக்கில் பிழைப்பூதியத்துடன் சஸ்பெண்டில் இருப்பதும், அரசே அந்தத் தாமதத்தை நீதிமன்றத்தில் நியாயப்படுத்துவதும் — நீதிமன்றத்தின் அதிரடி உத்தரவுக்குப் பின்னால் உள்ள அமைப்பு ரீதியான நோய் குறித்து ஒரு கருத்துக் கட்டுரை.
· 1 நிமிட வாசிப்பு
வாக்காளர் ஆணையை விலைக்கு வாங்கி அமைந்த ஆட்சி: இது ஜனநாயகமா, பேரமா?
திமுக கூட்டணி சார்பில் வென்ற எம்எல்ஏக்களை விலைக்கு வாங்கி ஆட்சி அமைத்த த.வெ.க., இப்போது இடைத்தேர்தல்களை மக்கள் மீது திணித்துள்ளது. மக்கள் ஆணையை சந்தையில் விற்ற இந்த அரசியல், ஜனநாயகத்தின் முகத்தில் கரி பூசுகிறது.
· 1 நிமிட வாசிப்பு

ரீல்ஸ் அல்ல, ஆட்சி வேண்டும்: நான்கு மாதங்களில் அம்பலமான அனுபவமின்மை
ஆட்சிக்கு வந்து நான்கே மாதங்களில் த.வெ.க. அரசு தனது அனுபவமின்மையை அம்பலப்படுத்திவிட்டது. மின்வெட்டு, விலைவாசி உயர்வு, கூட்டணி ஏலம், எம்.எல்.ஏ வாங்கல் — கேமராவுக்கு முன் நடிப்பது ஆட்சி அல்ல; அது மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் கடுமையான பொறுப்பு என்கிறது இந்தக் கட்டுரை.
· 1 நிமிட வாசிப்பு
சாக்கடையில் கொல்லப்படும் மனிதர்கள்: தடை என்பது காகிதத்தில் மட்டுமா?
மும்பை சாந்தாகுரூஸில் பாதுகாப்பு உபகரணமின்றி சாக்கடையில் இறக்கப்பட்ட தொழிலாளியின் மரணம், கைகளால் மலம் அள்ளும் கொடூரம் சட்டத்தால் தடை செய்யப்பட்டும் நடைமுறையில் தொடர்வதையே காட்டுகிறது. ஒப்பந்த முறையில் ஆபத்தை வெளியேற்றும் அரசுகளும், பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்கும் ஒப்பந்ததாரர்களுமே இந்தக் கொலைகளின் உண்மையான குற்றவாளிகள்.
· 1 நிமிட வாசிப்பு

