வகுப்பறைக்குள் நுழையாத சமத்துவம்: உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சாதியின் நிழல்

ஐஐடி பம்பாய் மாணவர் சாஹில் வகோடேயின் மரணம் குறித்த விசாரணையில், பேராசிரியர் தூளா அளித்த பதில் கவனிக்கத்தக்கது: ‘நான் நிறுவன விதிமுறைகளைப் பின்பற்றினேன்; சாதிய வார்த்தைகள் பயன்படுத்தவில்லை.’ விதிமுறைகளைப் பின்பற்றியதாகச் சொல்வதே இங்கு கேள்விக்குரியது. ஒரு மாணவன் தேர்வு அறையில் அவமானப்படுத்தப்பட்டு, சில மணி நேரங்களில் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறான் என்றால், அந்த ‘விதிமுறைகள்’ யாருக்கானவை என்று கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. இது தனிநபர் பிரச்சினை அல்ல; ஒரு தொடரின் அண்மைக் கண்ணி. ரோஹித் வெமுலா முதல் இன்று வரை, நாட்டின் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் தலித், பிற்படுத்தப்பட்ட மாணவர்களின் மரணங்கள் தொடர்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் ‘விசாரணை நடக்கிறது’ என்று சொல்லப்படுகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் அதே விளக்கம் — ‘விதிமுறைகள் பின்பற்றப்பட்டன.’ நடைமுறைவாதம் சாதிய அதிகாரத்தின் கேடயமாக மாறியிருக்கிறது. தேர்வு அறை என்பது அதிகாரம் மிகக் கூர்மையாக வெளிப்படும் இடம். ஒரு மாணவனை அனைவர் முன்னிலையில் குற்றவாளியாக நிறுத்துவது, அவனது எதிர்காலத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும் அதிகாரம் ஒரு பேராசிரியரிடம் உள்ளது. அந்த அதிகாரம் சாதியப் படிநிலைகளுடன் கலக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்பதைத்தான் சாஹிலின் குடும்பத்தின் குற்றச்சாட்டுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் இன்னும் நிரூபிக்கப்படவில்லை; விசாரணை நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் குடும்பம் இப்படி ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கத் துணிந்ததே, அந்த வளாகத்தில் நிலவும் நம்பிக்கையின்மையின் அளவைக் காட்டுகிறது. பெரியார் கல்வியை சமூக விடுதலையின் கருவியாகக் கண்டார். ஆனால் கல்வி நிறுவனங்களே சாதியைப் பாதுகாக்கும் கோட்டைகளாக இருந்தால், அந்தக் கருவி யாருக்கு வேலை செய்யும்? தீர்வு ‘உணர்திறன் பயிற்சி’களில் இல்லை. மாணவர் புகார்களை விசாரிக்கும் சுயாதீன அமைப்புகள் வேண்டும்; SC/ST குழுக்களுக்கு உண்மையான அதிகாரம் வேண்டும்; தற்கொலைகள் ‘தனிநபர் மன அழுத்தம்’ என்று மூடப்படும் வழக்கத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வேண்டும். சாஹில் வகோடேயின் மரணம் இன்னொரு புள்ளிவிவரமாக மாறாமல் இருக்க வேண்டுமானால், ‘விதிமுறைகள்’ என்ற பதிலுக்கு அப்பால் சென்று கேள்வி கேட்க வேண்டும்: அந்த விதிமுறைகளை எழுதியது யார், அவை யாரைப் பாதுகாக்கின்றன?