மன்னிப்பு கேட்பது எளிது; கணக்கைத் தீர்ப்பதுதான் கடினம் — 'மன்னிப்பு மட்டும்' அரசியலின் முகமூடி

நெதர்லாந்து மன்னரின் உத்தரவில் நடந்த ஆய்வு சொல்வது, அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் எப்போதும் அறிந்திருந்த உண்மையைத்தான்: ஆரஞ்சு-நாசோ அரச குடும்பம் அடிமை வர்த்தகத்தில் 'முழு மனதுடன், எந்தத் தயக்கமும் இன்றி' பங்கேற்றது. ஆனால் இந்த ஒப்புதலின் அடுத்த வரியைக் கவனியுங்கள் — மன்னிப்பு உண்டு; இழப்பீடு இல்லை.

மன்னிப்பு கேட்பது அரசர்களுக்கு எளிது. அதற்குச் செலவில்லை; அரண்மனைக் கருவூலத்திலிருந்து ஒரு நாணயமும் குறையாது. ஆனால் இழப்பீடு என்று வந்தால், கணக்குப் புத்தகம் திறக்கப்பட வேண்டும். நூற்றாண்டுகளாக அடிமை உழைப்பிலிருந்தும் காலனியச் சுரண்டலிலிருந்தும் குவிந்த செல்வம் எவ்வளவு? அந்தச் செல்வத்தின் மீது கட்டப்பட்ட இன்றைய ஐரோப்பிய செழிப்பில், அடிமைப்படுத்தப்பட்டவர்களின் வாரிசுகளுக்கு எவ்வளவு பங்கு? இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லத் தயாராக இல்லாத அரசுகள், மன்னிப்பு என்ற சொல்லால் வரலாற்றை மூடிமறைக்கப் பார்க்கின்றன.

200 மில்லியன் யூரோ சமூக நிதி என்பது தாராள மனப்பான்மை அல்ல; அது கணக்கைத் தீர்க்க மறுக்கும் ஒரு விலை. இழப்பீடு என்பது தர்மம் அல்ல — அது நீதி. திருடப்பட்ட உழைப்புக்கான கூலி. மன்னர் தன் உரையில் சொன்னார்: 'பாகுபாடும் பொருளாதாரச் சுரண்டலும் இன்றும் ஒவ்வொரு நாளும் நடக்கின்றன.' சரியாகச் சொன்னார் — ஆனால் அந்தச் சுரண்டலின் தொடர்ச்சியை நிறுத்தாமல், அதன் வரலாற்றுக்கு மன்னிப்பு கேட்பது என்ன பொருள் தரும்?

பெரியார் சொன்ன சமூக நீதியின் அடிப்படை இதுதான்: உண்மையைச் சொல்வது முதல் படி; அநீதியைச் சரி செய்வதே நீதி. காலனியாதிக்கத்தின் குற்றங்களை ஒப்புக்கொள்ளும் ஐரோப்பா, அதன் பலன்களை அனுபவித்துக்கொண்டே இருக்குமானால், அந்த ஒப்புதல் வெறும் சடங்கு. மன்னிப்பு கேட்கும் வாய், கணக்கைத் தீர்க்கும் கையாக மாறும் வரை, இந்த 'மன்னிப்பு மட்டும்' அரசியல் வரலாற்றின் முகமூடியாகவே நீடிக்கும்.