‘ரீல்ஸ் அரசு’ இயங்கும் விதம்: எதிர்ப்பு வந்ததும் யு-டர்ன்
அறிவிப்பு, எதிர்ப்பு, பின்வாங்கல் — இதுவே த.வெ.க. அரசின் நிர்வாக முறையாக மாறிவிட்டது. இந்திப் பலகை சர்ச்சையும், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட விலக்கு உத்தரவு ரத்தும் இதன் சமீபத்திய சாட்சிகள். ஆட்சி என்பது ரீல்ஸ் எடுப்பதல்ல; அது மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு.
ஒரு அரசின் நிர்வாகத் திறனை அளப்பது அதன் விளம்பரங்களால் அல்ல; அதன் முடிவுகளின் உறுதியால்தான். தமிழ்நாட்டை ஆளும் த.வெ.க. அரசின் முதல் சில மாதங்களைப் பார்த்தால், ஒரு வடிவம் தெளிவாகத் தெரிகிறது: அறிவிப்பு, எதிர்ப்பு, பின்வாங்கல். இதுவே அந்த அரசின் நிர்வாக இலக்கணமாக மாறிவிட்டது.
தூத்துக்குடியில் இந்திப் பலகை நிறுவப்பட்ட விவகாரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். தமிழ்நாட்டின் இருமொழிக் கொள்கை — தமிழ், ஆங்கிலம் — இந்த மண்ணின் அரசியல் வரலாற்றில் ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட அத்தியாயம். 1968 சட்டப்பேரவைத் தீர்மானம் முதல், திராவிட இயக்கத்தின் போராட்டங்கள் வரை, இந்தக் கொள்கை தமிழர்களின் அடையாளத்தின் உயிர்நாடி. இப்படிப்பட்ட ஒரு கொள்கையை மீறி, மாநில நெடுஞ்சாலைத் துறையே இந்திப் பலகை நிறுவியது என்றால், அது வெறும் ‘அதிகாரிகளின் தவறு’ என்று சுருக்கிவிட முடியாது. அது நிர்வாகக் கண்காணிப்பின் தோல்வி; கொள்கை உணர்வின் வறட்சி.
இதேபோல, பொது (சட்டம் ஒழுங்கு) துறையை தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தில் இருந்து விலக்கிய உத்தரவு. மக்களின் தகவல் அறியும் உரிமை என்பது ஜனநாயகத்தின் அடித்தளம். அதை ஒரு அரசாணையால் ஒதுக்கிவைக்க முயன்று, எதிர்ப்பு எழுந்ததும் ஆறே நாட்களில் திரும்பப் பெறுவது எதைக் காட்டுகிறது? முடிவெடுப்பதற்கு முன் ஆழமாகச் சிந்திக்கும் பழக்கம் இந்த அரசிடம் இல்லை என்பதையே.
‘எல்லாவற்றிலும் ஆழம் பார்த்துவிட்டு, எதிர்ப்பு கிளம்பியதும் யு-டர்ன் அடிப்பது’ என்று ஸ்டாலின் கூறியது வெறும் அரசியல் விமர்சனம் அல்ல; அது ஒரு நிர்வாக உண்மையின் சுருக்கம். மாணவர் போராட்ட உத்தரவு திரும்பப் பெறல், முதல்வர் அலுவலக நியமன ரத்து — பட்டியல் நீள்கிறது.
ஆட்சி என்பது ரீல்ஸ் எடுப்பதல்ல. கேமராவுக்கு முன் நிற்பதும், வைரல் ஆவதும் அரசியல்; ஆனால் நிர்வாகம் என்பது கோப்புகளில், கொள்கைகளில், மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் நடப்பது. ஒவ்வொரு முடிவும் எதிர்ப்புக்குப் பிறகே திருத்தப்படும் என்றால், அந்த அரசு ஆட்சி செய்யவில்லை; அது வெறுமனே எதிர்வினை ஆற்றுகிறது.
தமிழ்நாடு, தன் மொழியையும் உரிமைகளையும் போராடிப் பெற்ற மண். பெரியாரின் பகுத்தறிவும், அண்ணாவின் அரசியல் தொலைநோக்கும், கலைஞரின் நிர்வாக அனுபவமும் இந்த மண்ணின் அரசியல் மரபை வடிவமைத்தன. அந்த மண்ணை ஆள்பவர்கள், போராட்ட உணர்வையும் நிர்வாகப் பொறுப்பையும் ஒருசேரக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மக்கள் நலனுக்கான திட்டங்களை அறிவிப்பதில் காட்டும் வேகத்தை, அவற்றைச் செயல்படுத்துவதிலும் கொள்கைகளைப் பாதுகாப்பதிலும் காட்ட வேண்டும்.
இல்லையெனில், வரலாறு அவர்களை ‘யு-டர்ன் அரசு’ என்றே நினைவில் வைக்கும். ரீல்ஸ் மறைந்துவிடும்; ஆனால் மக்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் நிலைத்து நிற்கும். அதை உணர்வதே உண்மையான மாற்றத்தின் தொடக்கம்.
பொறுப்பான அரசு எப்படி இருக்க வேண்டும்? முடிவுகளை அறிவிப்பதற்கு முன் பாதிக்கப்படும் மக்களோடு கலந்தாலோசிப்பது; கொள்கை மாற்றங்களை வெளிப்படையாக விவாதிப்பது; தவறு நடந்தால் கீழ்மட்ட அதிகாரிகளைப் பலியாக்காமல் அமைச்சரவையே பொறுப்பேற்பது — இவையே ஜனநாயக நிர்வாகத்தின் அடிப்படைகள். கேமரா அணைந்த பிறகும் நீடிக்கும் நிர்வாகமே மக்களுக்குத் தேவை. அதை வழங்கத் தவறும் அரசுகளை, மக்கள் தேர்தல் களத்தில் தங்கள் தீர்ப்பை வழங்குவார்கள்.