ஆணையிட்டு வாபஸ் வாங்கும் அரசு: நிர்வாக அனுபவமின்மையின் விலையை யார் செலுத்துவது?

செப்டம்பர் 21, 2026 — மனிதவள மேலாண்மை (ஆர்) துறையின் அரசாணை எண் 57: பொது (சட்டம்-ஒழுங்கு) துறை, தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் 2005-ன் பிரிவு 24(4)-ன் கீழ் 'உளவு மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்பு' என அறிவிக்கப்பட்டு, ஆர்டிஐ வரம்பில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது. செப்டம்பர் 27 — அதே அரசு அந்த ஆணையைத் திரும்பப் பெற்றது. ஆறே நாளில் ஒரு அரசாணை பிறந்து இறந்தது.

இது சாதாரண நிர்வாகத் திருத்தம் அல்ல. சட்டம்-ஒழுங்கு துறை கையாளும் விஷயங்களின் பட்டியலைப் பாருங்கள்: காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடு விசாரணை அறிக்கைகள், காவல் மரணங்கள், சித்திரவதைக் குற்றச்சாட்டுகள், விசாரணைக் கைதிகளின் மரணங்கள், சாதி-மத மோதல்கள், தடுப்புக் காவல், அரசியல்-மாணவர் போராட்டங்கள், அரசியல் நோக்கம் கொண்ட வழக்குகளைத் திரும்பப் பெறுதல், அவதூறு கட்டுரைகள்-செய்திகள்-பேச்சுகள் மீதான வழக்குத் தொடர அனுமதி. கடைசி அம்சத்தை மீண்டும் படியுங்கள் — பத்திரிகைகள் மீதான வழக்குகளுக்கான அனுமதியைக் கையாளும் துறையை, தகவல் அறியும் உரிமையில் இருந்து விலக்குவது என்பது ஜனநாயகத்தின் கண்களைக் கட்டுவதற்குச் சமம்.

இங்கே ஒரு நகைமுரண்: பிரிவு 24(4) விலக்கிலும் கூட, ஊழல் மற்றும் மனித உரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பான தகவல்களை மறைக்க முடியாது என்று சட்டமே கூறுகிறது. அப்படியானால், இந்த விலக்கு எதை மறைக்க முயன்றது? இந்தக் கேள்விக்கு அரசிடம் பதில் இல்லை — ஆறு நாளில் வாபஸ் வாங்கியதே பதில்.

எதிர்ப்பு எங்கிருந்து வந்தது என்பது இன்னும் முக்கியம்: எதிர்க்கட்சிகள் மட்டுமல்ல, ஆளும் கூட்டணியின் பங்காளிகளான காங்கிரஸும் விசிகவும் கூடக் கண்டித்தன. விசிக தலைவர் தொல். திருமாவளவன் இதை 'மிகவும் அதிர்ச்சியளிக்கும்' அறிவிப்பு என்றும், 'மனித உரிமைகளை ஒடுக்க வழிவகுக்கும்' என்றும் எச்சரித்தார். சட்ட அமைச்சர் நிர்மல்குமார் முதலில் 'உணர்திறன் விஷயங்கள், மத மோதல்கள் தொடர்பான தகவல்களுக்குப் பாதுகாப்பு தேவை' என்று நியாயப்படுத்தினார்; பின்னர் 'மறுபரிசீலனை' செய்வதாகக் கூறினார். ஒரு அரசாணையைப் பாதுகாக்கக் கூட முடியாத வாதம், அந்த ஆணையின் பலவீனத்தையே காட்டுகிறது.

இது தனி நிகழ்வு அல்ல, ஒரு முறைமை: மாணவர்களின் அரசியல் போராட்டப் பங்கேற்பு தொடர்பான உத்தரவு திரும்பப் பெறப்பட்டது; முதல்வர் அலுவலக நியமனம் ரத்து செய்யப்பட்டது. ஆட்சிக்கு வந்து சில மாதங்களில் 'ஆணையிடு — எதிர்ப்பு வந்தால் வாபஸ்' என்பது தவெக அரசின் நிர்வாக முறைமையாக மாறிவிட்டது.

ஆதரவாளர்கள் சொல்வார்கள்: 'மக்கள் கருத்துக்குச் செவிசாய்த்துத் திருத்திக் கொள்ளும் அரசு இது.' ஓரளவு உண்மைதான். ஆனால் நிர்வாகம் என்பது பீட்டா சோதனை அல்ல. காவல் மரணங்களின் விசாரணை அறிக்கைகளை மூட முயன்ற ஆணையை 'முதலில் கையெழுத்திட்டுப் பின் படிப்பது' எந்த வகையில் பொறுப்பான ஆட்சி? தகவல் அறியும் உரிமை என்பது நிர்வாக வசதிக்குறைவு அல்ல; போராடிப் பெற்ற மக்கள் உரிமை.

திராவிட இயக்க மரபு இதைவிட அதிகம் எதிர்பார்க்கிறது. சமூக நீதியையும் நிர்வாகப் பொறுப்பையும் தமிழகத்தின் அரசியல் சொல்லாடலாக்கிய இயக்கம் அது; பெரியாரின் பகுத்தறிவு மரபு அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கச் சொல்கிறது — அதிகாரத்தில் இருப்பவர் யாராக இருந்தாலும். 'மறுபரிசீலனை செய்வோம்' என்பது பதில் அல்ல; 'இனி இப்படி நடக்காது' என்பதே பதில்.

அரசாணை என்பது கையெழுத்து அல்ல; பொறுப்பு. கையெழுத்திடுவதற்கு முன் சிந்திக்கும் அரசைத்தான் தமிழகம் எதிர்பார்க்கிறது — கையெழுத்திட்ட பின் சிந்திக்கும் அரசை அல்ல.